DE DSM-LEUGEN 

Psychiatrische diagnoses zijn niet wetenschappelijk. Het is diagnosticeren om te kunnen declareren.

 

 

Mensen worden gediagnosticeerd met geestelijke stoornissen op basis van het psychiatrisch handboek DSM (Diagnostic and Statistical Manual) van de psychiatrie en behandeld met  psychiatrische drugs en hersenbeschadigende elektroshocks.

Psychiatrische diagnoses zijn niets anders dan een subjectieve mening over een momentopname. De DSM is niet wetenschappelijk onderbouwd.

Er bestaat geen splinter wetenschappelijk bewijs voor de diagnoses van miljoenen mensen op de wereld die gediagnosticeerd zijn met een “geestelijke stoornis”; geen bloed- testen, chemische testen, röntgen- foto's of hersenscans.  

   

Wereldwijd bedragen de jaarlijkse kosten voor dergelijke onwetenschappelijke diagnoses en behandelingen meer dan 80 miljard dollar.

De maatschappelijke schade is enorm, mensen worden gedwongen opgenomen en/of gedwongen behandeld op basis van deze diagnoses, ouders raken hun kinderen kwijt en gevangenen worden veroordeeld tot een uitzichtloze psychiatrische behandeling.

Mensen verliezen hierdoor hun vertrouwen in hulp en ze worden aangetast in hun meest basale rechten.

 

 

 

Prof. dr. Th. Szasz zegt over de DSM: “De belangrijkste functie en het belangrijkste doel van de DSM is het verlenen van geloofwaardigheid aan de bewering dat bepaald gedrag, of beter gezegd, wangedrag, een geestelijke stoornis is en dat dergelijke stoornissen dus medische ziekten zijn. Hiermee krijgt b.v. gokken dezelfde status als een hartinfarct .

 
 

1952:       

De Amerikaanse Psychiatrische Associatie (APA)  bracht het eerste handboek,   de DSM I uit. In dit handboek werden 112 " geestelijke stoornissen" gedefinieerd.
1968:   De DSM II kwam uit met ditmaal 163 “geestelijke stoornissen”.
1980:  De DSM III komt uit met 61 nieuwe “stoornissen” zodat het totaal op 224   “stoornissen” komt.
1987:   De DSM III werd hernieuwd uitgegeven als de DSM III R. Het aantal “stoornissen” steeg van 224 naar 253.
1994:  De DSM IV kwam uit met 374 “stoornissen”.

De eerstvolgende versie van DSM wordt in 2013 verwacht.

       

Meer en meer dagelijkse problemen zijn opnieuw gedefinieerd als ‘stoornissen’ of ‘ziekten’, zogenaamd veroorzaakt door genetische vatbaarheid en biochemische onevenwichtigheden. 

 
 

Dr. Robert Spitzer gaf in 2007 in een BBC 2 documentaire toe dat de DSM niet gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek en dat psychiatrische diagnoses geen wetenschappelijke basis hebben. Hij bekende onder druk van de groeiende internationale kritiek dat normaal gedrag door de psychiatrie wordt gediagnosticeerd als een geestelijke stoornis en vanwege bezorgdheid over de aanzienlijke bijwerkingen van psychiatrische medicatie en elektroshocks.

Psychiater Robert Spitzer, nu gepensioneerd, was verbonden aan de Universiteit van Columbia en superviseerde de totstandkoming van twee recente versies van de DSM, hij definieerde honderden geestelijke stoornissen.

Hij zei in de BBC documentaire: “We maakten inschattingen over de mate waarin geestelijke stoornissen zouden voorkomen op basis van beschrijvingen, zonder de overweging dat veel van deze condities normale reacties zouden kunnen zijn en geen stoornissen. Dat is het probleem; we hebben niet gekeken naar de context waarin deze condities voorkwamen”. 

Met andere woorden; normaal menselijk gedrag en emoties zijn in de DSM beschreven als een geestelijke stoornis zonder te overwegen dat b.v. verdriet of vrolijkheid normale reacties kunnen zijn op gebeurtenissen en het leven.

Dr. Robert Spitzer, psychiater    
Dr. Robert Spitzer, 2007, in de BBC 2 documentaire. 

Eerder  gaf dr. Spitzer in de Engelse media schaamteloos toe dat 20% tot 30% van de kinderen met geestelijke stoornissen als ADD (Attention Deficit Disorder) of ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) verkeerd gediagnosticeerd zijn. 

“Wellicht vertoonden ze volkomen normale signalen van gelukkig of verdrietig zijn, veel van deze condities zijn wellicht normale reacties en geen echte stoornissen”.

 

   
ONTSPORING PSYCHIATRIE DREIGT Onthullend artikel over de DSM in het Financieele Dagblad in 2008
 

   
Nog een aantal uitspraken over de psychiatrische bijbel de DSM  
 

John Read, senior universitair docent aan de Universiteit van Auckland, Nieuw Zeeland, stelde in 2004: “Gebeurtenissen in het leven worden gedegradeerd tot de lont van een onderliggende biologische tijdbom. Je heel verdrietig voelen is een ‘depressieve stoornis’ geworden. Je te veel zorgen maken is een ‘ongerustheidstoornis’ of ‘angststoornis’…

Het maken van lijsten van gedrag, het plakken van medisch klinkende etiketten op mensen die dergelijk gedrag vertonen om vervolgens de aanwezigheid van dit gedrag te gebruiken om te bewijzen dat ze de ziekte hebben, is wetenschappelijk betekenisloos”  1     

   
 

Dr. Julian Whitaker, directeur van het Wellness Instituut, 2006: "Ze creëren deze groep van ziektes en ze komen samen en ze stemmen. Dit gaat zo een beetje als volgt. 'Is dit een ziekte? Iedereen die het ermee eens is, zeg Ja’.”

Ron Leifer, psychiater, 2006: "Het is niet dat er enige studie van het weefsel bestaat of enige studie van het lichaam of enige studie van materie. Dat zijn allemaal categorieën die zijn verzonnen. Ze zijn simpelweg verzonnen. Ze bestaan in feite niet. Er wordt door psychiaters over besloten en over gestemd."

In 2006 werd bekend dat 56% van alle psychiaters die besluiten welke “stoornissen” er in de volgende DSM moeten worden opgenomen, financiële banden met ten minste één farmaceutisch bedrijf heeft. Toen het onderzoek in 2012 werd herhaald bleek dat percentage toegenomen te zijn to 69%. Als gevolg daarvan zien we een toenemend gebruik van potentieel gevaarlijke middelen, voorgeschreven op basis van het wankele  DSM-systeem.

     

 

Dr. Paula Caplan, professor in de psychologie van de Brown Universiteit stelt in 2006: "Het wordt op de markt gebracht als een document met een wetenschappelijke basis. De American Psychiatric Association, die de DSM publiceert, verricht veel werk om een aura van wetenschappelijke precisie rondom de DSM te creëren, maar deze heeft geen enkele wetenschappelijke basis."

Ze wijst op de cijfercode die voor elke "stoornis in de DSM staat: "Voor elke ziekte staat een cijfercode met een decimale punt. Dat houdt in dat als ik ziekte 403.16 heb, deze op een belangrijke en wetenschappelijke bewezen manier afwijkt van iemand die ziekte 403.17 heeft. Niets is meer bezijden de waarheid."

 

Dr. Lawrence Hooper, arts, voegt daaraan toe: Wanneer je bij de verzekeringsmaatschappij een declaratie indient, kun je de term niet noemen; je moet het nummer noemen. En ze hebben nummers voor de meest belachelijke dingen, zoals ruzie maken met je moeder of in bed plassen.

 

 

 

Darrell Regier, psychiater, voorzitter van de DSM-V werkgroep, gaf tijdens een interview in 2006, het volgende toe over de de wetenschappelijkheid van de "stoornissen" uit de DSM: "Ik ben de, eh, Directeur Onderzoek van de American Psychiatric Association. Op dit moment weten we van werkelijk geen enkele geestelijke stoornis de oorzaak".

Darrell Regier, psychiater    
   
 

Psychiaters en psychologen gebruiken de DSM om wereldwijd 450.000.000 mensen het etiket “geestelijk ziek” op te plakken – een aantal dat gelijk is aan de bevolking van Frankrijk, Italië, Duitsland, Canada, Australië, het Verenigd Koninkrijk en Rusland samen.

Terwijl de omzet van de psychiatrische middelen die wereldwijd worden gepushed, naar schatting jaarlijks ca. 80 miljard dollar bedraagt, levert de overheidsfinanciering voor deze patiënten de psychiatrie jaarlijks 500 miljard dollar op.

 

 

 

 

Het DSM handboek levert enorme hoeveelheden geld op voor de psychiatrische en farmaceutische industrie. Gevoelens worden afgevlakt, gedrag wordt onderdrukt. Onderliggende problemen die de oorzaak zijn van psychiatrische stoornissen worden door psychiatrische medicatie (drugs) niet aangepakt.

 

 

 

 

Er wordt van de psychiater geen wetenschappelijk of medisch bewijs vereist om een geestelijke stoornis te diagnosticeren, geen bloed- of urinetest, geen hersenscan.

Psychiaters schrijven bewustzijnsveranderende drugs voor om het feit te verdoezelen dat ze geen idee hebben wat er mis is met de persoon en geen genezing kunnen bieden.

De vele miljarden die jaarlijks wereldwijd uitgegeven worden aan de psychiatrie zijn een verliespost, niet alleen financieel, maar ook in verspilde en beschadigde levens.

 

   
pain killer
 

[i] John Read, “Feeling Sad? It Doesn’t’ Mean You’re Sick,” New Zealand Herald, 23 June 2004.